Pomazaniec, Namaszczony, Mesjasz (hebr. מָשִׁיחַ), Chrystus (gr. χριστός), pot. Wybraniec – według Biblii osoba namaszczona, przy czym gest namaszczenia (pomazania) oznaczał konsekrację.

Spis treści 1 Teologia judaistyczna 2 Teologia chrześcijańska 2.1 Stary Testament 2.2 Nowy Testament 3 Zobacz też 4 Przypisy 5 Bibliografia

[edytuj] Teologia judaistyczna

Oczekiwanie na Mesjasza jest jedną z podstawowych prawd wiary judaizmu, sformułował ją wyraźnie w swoich Trzynastu zasadach wiary Mojżesz Majmonides (1135-1204) - jeden z ważniejszych autorytetów w interpretacji tradycji żydowskiej. Wśród zasad jest prawda o przyjściu Mesjasza: Wierzę z całkowitym przekonaniem w przyjście Mesjasza i mimo iż może się opóźnić, oczekuję Jego przyjścia codziennie^[1]. Wiele wspólnot żydowskich włączyło recytację Zasad Majmonidesa do swoich porannych modlitw^[2]. W nowszych czasach odnotowuje się trend modernistyczny, któremu obce jest pojęcie nadprzyrodzonej interwencji Boga w sprawy ludzkości, starający się wykazać, że judaizm w czasach Jezusa Chrystusa nigdy nie stawiał w swym centrum oczekiwania na Mesjasza. Inną przyczyną tych prób może być chęć oddalenia pytania, na ile Jezus tytułujący się Mesjaszem spełnił to, co o Mesjaszu mówili prorocy^[3].

[edytuj] Teologia chrześcijańska

[edytuj] Stary Testament

Teolodzy chrześcijańscy dostrzegają proroctwa mesjańskie w ponad 100 fragmentach Starego Testamentu. Większość z nich jest uznawana za mesjańskie także przez komentatorów judaistycznych^[4]. Niektórzy autorzy podają nawet liczbę 456 fragmentów^[5].

Pierwotnie, w Starym Testamencie, tytuł ten odnosił się wyłącznie do osób, z których powołaniem wiązał się obrzęd namaszczenia olejem. Zaliczali się do nich królowie (por. Saul^[6]), kapłani (por. Aaron^[7]) oraz prorocy (por. Elizeusz^[8]). W okresie przesiedleń termin Pomazańca zaczął być wiązany z prorockimi zapowiedziami Wyzwoliciela mającego przywrócić Królestwo Izraela. Miał on być charyzmatycznym i mądrym przywódcą politycznym, który przyniósłby całemu światu poznanie Boga i szczęśliwy pokój, zaś ludowi żydowskiemu – szczęśliwe bytowanie w ziemi izraelskiej.

[edytuj] Nowy Testament

W Nowym Testamencie tytuł Pomazańca odnosi się wyraźnie do osoby Jezusa. Sam Jezus określił siebie w ten sposób tylko raz stojąc przed sądem Wysokiej Rady^[9]. Przekonanie, że Jezus jest Pomazańcem widoczne było od orędzia Anioła przy jego narodzeniu („Dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan”^[10]), poprzez wyznanie Piotra: „Ty jesteś Mesjasz”^[11], aż do licznych przykładów tytułowania go w ten sposób w Listach Apostolskich.

W czasach Ojców Kościoła uwydatniana była rola Jezusa jako Pomazańca nie tylko dla zaznaczenia jego roli Odkupiciela, ale również dla podkreślenia trynitarnej tajemnicy Boga, w której „namaszczeniem” Jezusa jest Duch Święty^[12].

Teologia niektórych Kościołów chrześcijańskich (np. katolicka) podkreśla udział członków Kościoła w mistycznym Ciele Jezusa i jego misji: kapłańskiej, królewskiej i proroczej. Z tego powodu w liturgii nadal stosuje się gest namaszczenia jako znak sakramentów: chrztu, bierzmowania, święceń i namaszczenia chorych.

[edytuj] Zobacz też

• Odkupienie
• Zbawienie

Przypisy

[edytuj] Bibliografia